По-долу и на Български език
Кон предговорот
Драги мој Горчилко,
Не сум пропуштил дека го насочуваш твојот пациент што да чита и дека гледаш почесто да се среќава со својот пријател, материјалистот. Но, зарем не си малку наивен? Ми се чини дека си замислуваш дека со логични аргументи ќе успееш да го заштитиш од канџите на Непријателот. Ова би било случај ако твојот пациент бил роден неколку века порано. Тогаш, луѓето сè уште знаеја прилично добро кога нешто е докажано, а кога не; и кога се докажа, навистина поверуваа. Тие сè уште праваат врска помеѓу мислата и делувањето и се подготвени да го променат својот начин на живот откако ќе соберат доволно докази во корист на тоа. Но, преку неделниот печат(весниците и списанијата) и други слични средства, во голема мера ги променивме работите. Од рана возраст, твојот човек е навикнат да има барем десетина инкомпатибилни(неспојливи) филозофии кои мирно му клокотат во главата. За него, доктрината никогаш не е фундаментално „вистинита“ или „лажна“. Може да биде „теоретска“ или „практична“, „застарена“ или „модерна“, „конвенционална“ или „револуционерна“. Не здрави аргументи, но жаргонот е твојот најдобар сојузник да го држиш подалеку од Црквата. Не троши ги твоите напори обидувајќи се да го натераш да верува дека материјализмот заслужува доверба! Натерај го да мисли дека ова нема да одолее. Дека е силна или храбра филозофија, дека тоа е филозофијата на иднината. Токму овие работи го интересираат.
Лошата работа во врска со логичките аргументи е што тие ја преместуваат борбата целосно на територијата на Непријателот. Тој е добар и во расудување, додека во вистинска практична пропаганда, каква што ти ја предлагам, со векови се покажува како понеспособен од нашиот Долен Татко.
Со самиот чин на спорот го ставаш умот на пациентот на штрек, и откако ќе се разбуди, кој може да ги предвиди последиците? Дури и ако одредена проценка може да биде извртена во наша корист, потоа ќе откриеш дека кај твојот пациент си ја негувал погубната навика да се справува со универзални проблеми и си го оттргнал неговото внимание од струјата на непосредните сетилни воспримања. Твојата задача е да го задржите неговото внимание токму на овој поток. Научи го да го нарече „вистински живот“ и не дозволувај да се прашува што подразбира под „вистински“. Запомни дека тој не е чист дух како тебе. Како што никогаш не си бил човек (Ах, таа грозна предност на Непријателот!), не можеш да замислиш до кој степен тие се подложни на секојдневниот живот. Еднаш имав пациент, упорен атеист, кој сакаше да чита во Британскиот музеј. Еден ден, додека читаше, видов дека неговиот ум погрешил. Секако, Непријателот беше на неговото рамо за кратко време. Пред да знам, видов дека плодовите од мојот дваесетгодишен труд почнаа да се рушат пред моите очи. Да изгубев нерви и да се обидов да контрирам со логични аргументи, ќе бев изгубен, но не бев толку глуп. Веднаш го удрив делот од човекот што го имав најдобро под контрола и му реков дека веќе е време за ручек. Претпоставувам дека Непријателот дал контра-предлог (знаете како никогаш не се слуша што им шепоти?), дека ова овде е поважно од некој ручек. Или барем мислам дека Неговиот предлог беше во тој дух, бидејќи кога реков: „Токму, премногу е важно некој да се занимава со ова во самиот крај на оваа уморно утро“, мојот пациент видно се наежи и додавајќи: „Подобро да се вратим на проблемот после ручекот и да се справим со него со свежа глава“, веќе беше на половина пат до излезот. Штом излегол на улица, битката била добиена. Му го свртев вниманието на еден мало дете кое гласно го рекламираше попладневниот весник, и на автобусот 73 кој штотуку минуваше по улицата. И уште пред да се спушти по скалите, му ја втиснав цврстата верба дека кога се појавуваат какви било смешни идеи во умот на човекот, кога тој е заклучен приватно со своите книги, доволна е здрава доза „вистински живот“ (со што мислеше на автобусот и весникот). И тоа му покажа дека „тоа нешто“ едноставно не може да биде вистина. Мојот пациент знаеше дека се извлекол со тоа за влакно, и години подоцна со задоволство зборуваше за „тоа неискажливо чувство на реалност што е наша сигурна одбрана од лудоста на чистата логика. “Сега е на безбедно место во домот на нашиот Татко.
Дали почнуваш да сфаќаш што мислам? Благодарение на процесите што ги воведовме во нив пред неколку векови, сега е речиси невозможно за нив да веруваат во необичното додека обичното им е пред очи. Продолжувај да му фрлаш обични работи во очи. Пред се, не обидувај се да ја користиш науката (мислам вистинската наука) како контра на христијанството. Тие позитивно ќе го поттикнат да размислува за работи што не може да ги допре и да ги види. Можам да ти посочам на голем број несреќни случаи меѓу современите физичари. Ако мора да се занимава со наука, држи го во економија и социологија и не дозволувај да избега од непроценливиот „реален живот“. Сепак, најдобро е да не му дозволиме да навлегува во ниту една гранка на науката, туку да му ја всадиме грандиозната идеја дека разбира сè и дека сè што научил од неврзан разговор и случајно читање е „резултат од најновото истражување “. Запомнете дека си испратен да го збуниш. Од начинот на кој зборувате некои од вас младите ѓаволи, ќе помислите дека наша работа е да поучуваме!
Твојот сакан вујко Духојадецот
Драги ми Горчилко,
Не съм пропуснал факта, че насочваш пациента си какво да чете и гледаш той по-често да се среща с приятеля си, материалиста. Но дали не проявяваш малко наивност? Струва ми се, че си въобразяваш, че с логични доводи ще успееш да го предпазиш от ноктите на Врага. Това би било така, ако пациентът ти се беше родил няколко века по-рано. По онова време хората все още знаеха доста добре кога едно нещо е доказано и кога не; и когато то биваше доказано, те наистина вярваха в него. Те все още правеха връзка между мисъл и действие и бяха готови да променят начина си на живот, след като натрупат достатъчно доводи в полза на това. Но чрез седмичната преса и с помощта на други подобни средства, ние до голяма степен променихме нещата. Твоят човек от най-ранна възраст е свикнал в главата му мирно да бълбукат поне дузина несъвместими философии. За него дадена доктрина никога не е принципно "истинна" или "погрешна". Тя може да бъде "теоретична" или "практически приложима", "остаряла" или "съвременна", "конвенционална" или "революционна". Не разумните доводи, а жаргонът е най-добрият ти съюзник, за да го държиш далеч от Църквата. Не си хаби усилията да го накараш да повярва, че материализмът е "достоверен"! Накарай го да мисли, че това е една силна или необорима, или смела философия - че това е философията на бъдещето. Тъкмо тези неща го интересуват.
Лошото при логичните доводи е това, че те изместват борбата изцяло на територията на Врага. Той също е добър в разсъжденията, докато в истинската практическа пропаганда, като тази, която ти предлагам, Той векове наред се е проявявал като по-некадърен от Нашия Долен Отец. Чрез самия акт на спора ти караш разума на пациента да застане нащрек, а веднъж събуден, кой може да предвиди последствията? Дори ако някое определено съждение може да бъде изкривено така, че да завърши в наша полза, впоследствие ще установиш, че си възпитавал у пациента си пагубния навик да се занимава с универсални проблеми и си отвличал вниманието му от потока на непосредствените сетивни възприятия. Твоята задача е да задържаш вниманието му именно върху този поток. Научи го да нарича това "реалният живот" и не му давай да си зададе въпроса какво разбира под "реален".
Запомни, че той не е като теб чист дух. Тъй като никога не си бил човек (Ах, това отвратително предимство на Врага!), ти не можеш да си представиш до каква степен те са подвластни на ежедневието. Веднъж имах един пациент, заклет атеист, който обичаше да чете в Британския музей. Един ден, докато си четеше, видях как мисълта му кривна в погрешна посока. Разбира се, Врагът в миг се озова до рамото му. Преди да се опомня, видях как плодовете на двадесетгодишния ми труд започват да се рушат пред очите ми. Ако бях загубил самообладание и бях опитал да противостоя с логични аргументи, щях да съм изгубен, но не бях толкова глупав. Моментално нанесох удар по онази част от човека, която най-добре държах под контрол, и му подхвърлих, че е тъкмо време за обяд. Предполагам, че Врагът направи контрапредложение (нали знаеш как никога не е чува съвсем ясно какво им нашепва Той?), т.е., че това тук е по-важно от някакъв си обяд. Или поне си мисля, че предложението Му е било в този дух, защото, когато аз казах: "Точно така, прекалено е важно, за да се заеме човек с него в края на една изтощителна сутрин", пациентът ми видимо се оживи, а докато прибавя: "По-добре е да се върнеш към проблема, след като обядваш и да се занимаеш с него на свежа глава", той вече беше преполовил пътя до изхода. Щом стъпи на улицата, битката беше спечелена. Привлякох вниманието му към едно вестникарче, което шумно рекламираше следобедния вестник, и към автобус 73, който тъкмо минаваше по улицата, и преди още да беше слязъл по стълбите, му бях внушил твърдото убеждение, че каквито и нелепи идеи да идват наум на човек, когато е затворен насаме с книгите си, една здравословна доза "реален живот" (под което той разбираше автобуса и вестникарчето) е достатъчна да му покаже, че "онова нещо" просто не може да бъде истина. Пациентът ми знаеше, че се е отървал на косъм и години по-късно с удоволствие говореше за "онова неизразимо чувство за реалност, което е сигурната ни защита срещу умопомрачението на чистата логика". Сега той се намира на сигурно място в дома на нашия Отец.
Започваш ли вече да схващаш какво имам предвид? Благодарение на процеси, които ние задействахме у тях преди векове, за тях вече е почти невъзможно да вярват в необичайното, докато обичайното им е пред погледа. Продължавай да му навираш в очите обикновените неща. Преди всичко, не се опитвай да използваш науката (имам предвид истинските науки) като противодействие на християнството. Те положително ще го подтикнат да мисли за неща, които не може да докосне и види. Мога да ти посоча редица злощастни случаи сред съвременните физици. Ако непременно трябва да се занимава с наука, дръж го в областта на икономиката и социологията и не му давай да избяга от безценния "реален живот". Все пак най-добре е да не му разрешаваш да се задълбочи в която и да е област на науката, а да му внушиш грандоманската идея, че разбира от всичко и че всичко, което е научил от случайни разговори и безсистемно четене, е "резултат от най-новите изследвания". Не забравяй, че си изпратен да го объркваш. От начина, по който говорят някои от вас, младите дяволчета, всеки би си помислил, че нашата задача е да поучаваме!
Твой любящ чичо
Душевадецът
Няма коментари:
Публикуване на коментар