Прошката

По-долу и на български.

Денес прочитав едно „големо откровение" од христијански проповедник за простувањето кое вели дека христијанинот простува, но не заборава затоа што:

„Љубовта што е одозгора е просветлена и сеопфатна!
Таа - Љубовта, не е за никање и последователно очекува и трага по длабочините и искреноста на исправката!
Таа јасно ја разликува искреноста од фасадата и овојпат е внимателна!“ 

Секогаш сум изненадена од христијаните кои земаат стихови од Божјата реч и им даваат погодно толкување за да докажат дека се во право. И на тој начин тие му припишуваат на Бог особини на Неговиот Божествен карактер што им одговараат и граничат со ерес.

Така овој проповедник во јавниот простор на Фејсбук изјави дека довербата на луѓето се дава „незаслужено“, дадена „исклучително“ и мора да се „заработи“. Ќе го цитирам и последниот пастирски "бисер":

„Незаслужена доверба му се дава на грешникот ако е потребно, но апсолутно не на праведникот! Зашто едно е да се однесуваш кон оној што знае малку, а сосема друго да се однесуваш кон оној што знае повеќе!"

Ме предизвика да размислувам и да погледнам во моето минато.

Апсолутно не се согласувам со горенаведеното! Љубовта секогаш трпи и заборава!

Гледам во мојот живот и гледам како Божјата милост ги избриша спомените на времињата и луѓето на кои морав да им простам.

Да, простувањето не е лесно. Во зависност од тоа колку сте повредени, должината на времето кога нема да бидете подготвени да простите ќе варира. Но, личноста која го сака Бога и луѓето, секогаш во одреден момент простува и заборава на она што го оштетило.

Незаслужена доверба што Бог ни ја дава секој пат, без разлика колку сме праведни во нашите очи. Секогаш излегува дека само во наши очи изгледаме исправни и праведни. А кои сме ние да му судиме на другиот дали е во право и праведен. Затоа што не секогаш кога сме во право, ние сме праведни пред Бога!

Ова е песна од "Духовната песнарка"

397
1. Како празник после жалост,
како оган в темна ноќ,
в ѕидот отворена врата
за да влезе светлина.
Како писмо после долг молк,
како поздрав љубезен,
како лист на сува гранка,
еден бакнеж, покрај сѐ.
Реф: |: Помирувањето
– такво треба тоа да биде,
          со опростување 
и од срце извинување. :|

2. Како вода во пустина,

како роса утринска,

патоказ за изгубени,

љубов за отфрлени.

Како клучеви во затвор,

копно за бродоломци,

пат за оние што бегат,

помош за уморени.

Реф:

3. Како збор од мртви усни,

како поглед мил и драг,

како светилник на остров,

пронајдок што пленува.

Како пролет, утро, песна,

деца в игра, птица в лет,

како живот, љубов, среќа,

Божја светлина што грее.

Реф:

-------------------------------------------------------------------------------------

Днес попаднах на едно "велико откровение" на един християнски проповедник относно прошката, в което се казваше, че християнинът прощава, но не забравя, защото видите ли

"любовта, която е Отгоре, е просветена и всячески проницателна!

Тя - Любовта, не е за подиграване и впоследствие очаква и издирва дълбините и искреността на поправлението!

Тя, ясно различава искреността от фасадата и този път внимава!"

Всеки път се изненадвам на християни, които си вадят стихове от Божието Слово и им дават удобно тълкувание, за да потвърдят правотата си. И по този начин вменяват на Бог качества на Неговия Божествен характер, които са им удобни и граничат с ерес. 

Та този проповедник каза в публичното пространство на Фейсбук, че доверието към хората е "незаслужено", дава се "по изключение" и трябва да бъде "спечелено". Ще цитирам и последния пасторски "бисер":

"Незаслужено доверие се дава на грешника, ако е необходимо, но абсолютно не се дава на праведника! Защото едно е отношението към този, който малко знае, и съвсем друго към този, който знае повече!"

 Предизвика ме да размисля и да се огледам в миналото си. 

Абсолютно не съм съгласна с горното! Любовта всякога търпи и забравя!

Поглеждам живота си и виждам как Божията благодат е изтрила спомените за моменти и хора, на които се е налагало да прощавам. 

Да, да простиш не е лесно. В зависимост от това колко си наранен, периодът в който все още няма да си готов да простиш ще е различен. Но човекът, който обича Бог и хората, все в някакъв момент прощава и забравя за стореното. 

Незаслужено доверие Бог ни дава всеки път, независимо колко праведни изглеждаме в очите си. Винаги се оказва, че само в нашите си очи изглеждаме прави и праведни. А и кои сме ние да отсъдим другия дали е прав и праведен. Защото не всеки път като сме прави, сме праведни пред Бог!

Ирена Стефанова